Απόσπασμα από το διήγημα 'THE RED ΒΑNK' της συλλογής Η ΠΙΟ ΣΚΟΥΡΑ ΑΠΟΧΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΤΑΔΙΟΥ © Vagenas Dimitris 2016 ISBN:978-960-93823-66 σελίδες 348.. Πόσο κινδυνεύει κανείς, όταν επιχειρήσει ριφιφί σε λάθος τράπεζα; γιατί μεγάλο ρόλο παίζει τελικά, ποιος είναι ο ιδιοκτήτης! [...]Πρέπει να κόντευε τέσσερις και μισή το πρωί, όταν ο ' ανακοίνωσε ότι σε δέκα λεπτά θα είχε ανοίξει τελείως μια τρύπα εισόδου στο ατσάλι.

Μια ένα μέτρο επί εξήντα εκατοστά. Το τρυπάνι ήταν μια ενισχυμένη συσκευή συγκόλλησης οξυγόνου, τελευταίας τεχνολογίας της σειράς PLASMA. Η δέσμη καυτού αερίου που παρήγαγε, έλιωνε σχεδόν 40 πόντους ατσαλιού 16 εκατοστών πάχους κάθε ώρα.

Έτσι χρειάστηκαν σχεδόν οχτώ ώρες για να ανοίξει την είσοδο. Πριν μπούμε η μικρή τηλεχειριζόμενη κάμερα, τοποθετημένη πάνω σε ένα μικρό τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι μας έδωσε μια εικόνα της αίθουσας στην οθόνη του λάπτοπ μου.

Είχα δει στα σχέδια, υφαρπάζοντας τα από την εταιρία κατασκευής του κτιρίου που είχε αναλάβει την διαμόρφωση των εσωτερικών χώρων, ότι στο σημείο αυτό που τρυπήσαμε δεν υπήρχαν θυρίδες στον τοίχο. Έτσι το μικρό αυτοκίνητο έκανε μια μικρή βόλτα μεταδίδοντας μας εικόνες από το εσωτερικό.

Προς μεγάλη μας έκπληξη αντί για την μορφή μικρών συρταριών που έχουν οι θυρίδες σκεπάζοντας τους τοίχους από πάνω έως κάτω, όλοι οι τοίχοι ήταν γεμάτοι από συρταρωτά ράφια με τζαμένιες πόρτες με το γυαλί τους θολό από υδρατμούς.

Η αίθουσα πρέπει να είχε θερμοκρασία λίγο πάνω από το μηδέν. Ο , κρατώντας ένα μικρό σάκο με τα εργαλεία του, μπήκε πρώτος στον παγωμένο χώρο με εμένα πίσω του να παρακολουθώ στην οθόνη του φορητού μου υπολογιστή τα συστήματα ασφαλείας του χώρου.

Πλησίασα ένα από τα ράφια και με το γάντι του χεριού καθάρισα τους υδρατμούς από το τζάμι της πόρτας. Μισοδιάκρινα μέσα σειρές από μπουκάλια, γεμάτα με ένα σκούρο υγρό. Διέκρινα θολά κάποια γράμματα επάνω, αλλά δεν έβλεπα καθαρά τι έλεγαν.

Ο πρότεινε να σπάσουμε το τζάμι της πόρτας και να δούμε με τι είχαμε να κάνουμε. Κολλήσαμε σε όλο το πλάτος και το ύψος του γυαλιού φαρδιά μονωτική ταινία, έτσι που όταν σπάσει το τζάμι να μην κάνει θόρυβο και ταυτόχρονα να μην πέσουν τα κομμάτια στο δάπεδο, δημιουργώντας ένα πανδαιμόνιο που θα έβαζε σε συναγερμό τους δυο νυχτοφύλακες του ισογείου.

Ο μικρός ακολούθησε και μπήκε από το άνοιγμα στην παγωμένη αίθουσα. «Μπρρρρρ, ψόφο κάνει εδώ μέσα. Καλά που φοράμε τα μπουφάν μας», είπε, κοιτάζοντας με περιέργεια τις γυάλινες συρόμενες πόρτες στα ράφια γύρω μας.

«Τι λες να έχουν μέσα ;» με ρώτησε. «Τώρα θα σπάσουμε ένα τζάμι να δούμε». Πήρα το γαλλικό κλειδί, από τα εργαλεία του 'Ακάλεστου'. Ήταν μεγάλο και βαρύ αρκετά, για να σπάσει το χόνδρο τζάμι που είχαμε σκεπάσει με την ταινία.

Πάντως σίγουρα δεν θα υπήρχε κάτι μεγάλης άξιας στα μπουκάλια πίσω του, μιας και η μόνη προστασία ήταν τα γνωστά λουκέτα που κλείδωναν παντού, αυτού του είδους τις πόρτες. Όσο και αν είχα απογοητευτεί, θα έπαιρνα ό,τι έβρισκα, όσο ευτελούς άξιας και αν ήταν.

Μόνο και μόνο σαν αποζημίωση για τις ατελείωτες ώρες σχεδιασμού του τέλειου, κατά τ' άλλα, ριφιφί. Το δυνατό χτύπημα στο τζάμι, το έκανε θρύψαλα που όμως έμειναν πάνω στην κόλλα της ταινίας. Πιάνοντας προσεχτικά τις άκρες ξεκολλήσαμε τα κομμάτια της και τα απιθώσαμε στο πάτωμα.

Μείναμε να κοιτάμε σαν χαζοί τα δεκάδες, μήπως ήταν και εκατοντάδες, μπουκάλια του ενός λίτρου μπροστά μας. Τότε πρόσεξα, πως το κάθε ράφι είχε μια επιγραφή σε κωδικό, στο κάτω εξωτερικό μέρος της πόρτας.

Το ίδιο έφεραν και τα μπουκάλια που ήταν επάνω του. Πήρα ένα στα χέρια μου και άνοιξα το πώμα στο πάνω μέρος του, γυρίζοντας το αριστερόστροφα σιγά σιγά. Έριξα μετά πάνω στο γάντι μου λίγο από το σκούρο κόκκινο υγρό που περιείχε.

«Τι σκατά είναι αυτό;» αναρωτήθηκε φωναχτά ο που στεκόταν δίπλα μου. Είχα μια ιδέα, αλλά δεν χρειάστηκε να την πω. Με πρόλαβε ο μικρός, «μοιάζει με αίμα Παύλο. Τι λες και συ ;» Απίστευτο, αλλά όλα αυτά τα μπουκάλια που βρήκαμε, αντί για θυρίδες γεμάτες με τιμαλφή και άλλα μεγάλης αξίας αντικείμενα και χρεώγραφα, ήταν γεμάτα αίμα! Οι κωδικοί στα ντουλάπια, κάτι μου θύμισαν όμως και μπήκα στον φάκελο που είχα φτιάξει με τα στοιχεία της Νίκης.

Περιελάμβανε τους πελάτες της τράπεζας και το νούμερο της θυρίδας που είχε νοικιάσει ο καθένας τους. Δίπλα στο νούμερο υπήρχε ένας κωδικός, όχι διαφορετικός για τον καθένα, μιας και μερικοί είχαν τον ίδιο.

Πήγα δίπλα στο ράφι και δεν άργησα να βρω, ποια ονόματα της λίστας πελατών αντιστοιχούσαν στον κωδικό του. Η αποκάλυψη με κλόνισε, όσο και με παραξένεψε. Αντί για θυρίδες δηλαδή οι επώνυμοι πελάτες της τράπεζας είχαν νοικιάσει ράφια με μπουκάλες αίμα; Δεν μπορούσα να το καταλάβω.

Ο έσπασε την σιωπή, «τι γίνεται αφεντικό;» έτσι του άρεσε να με αποκαλεί, «που είναι οι γαμημένες οι θυρίδες; αίμα θα κλέψουμε; τι να το κάνουμε; θα το πουλήσουμε σε κάνα νοσοκομείο για να εξασφαλίσουμε τα τσιγάρα της βδομάδας;» είπε με την φωνή του γεμάτη ειρωνεία.[...].


Πηγή: dimvag61 2020-03-24T09:55:56+02:00